Hej! Co słychać? ;) (21)

Pomyśleć że trzeba było poczekać aż 13 lat na kolejną odsłonę 🫣 Lepiej późno niż wcale, prawda. Minął ponad rok od naszych przenosin z Niemiec do Wrocławia. Rok 2025 udało mi się nawet domknąć postem podsumowującym ostatnie dwa lata!

Prawdę mówiąc, trochę inaczej wyobrażałem sobie wejście w rok 2026. Zacząłem, będąc całkowicie opanowanym „Diuną” Franka Herberta — po latach odkładania tej powieści na później,¹ postanowiłem dać jej szansę i przepadłem. Po lekturze obejrzałem obie części najnowszej ekranizacji z Timothym w roli głównej (są OK), a potem jeszcze dorzuciłem podcast Gom Jabbar (polecam!).

Przy okazji wkręciłem się w stoicyzm, co brzmi trochę jak truizm, biorąc pod uwagę jak bardzo popularny stał się on w ostatnim czasie. Pooglądałem i poczytałem Ryana Holidaya i postanowiłem przystąpić do jego programu Daily Stoic: New Year, New You Challenge 2026. 21 dni, jedno zadanie na każdy dzień. Nie ukrywam, najtrudniejsza była dla mnie lodowata kąpiel (1 stycznia 😬) i zrobiłem to wyłącznie dlatego, że było to pierwsze zadanie i głupio było mi się wyłamać już na starcie. Był to krok właściwy o tyle, że wszelkie kolejne zadania przychodziły z dużą łatwością.

Stoicyzm i program wciągnęły mnie w świat antyku. Przeczytałem „SPQR. Historia starożytnego Rzymu” Mary Beard (świetna lektura), a wybór antycznego dzieła, w którym postanowiłem się zatopić (również jedno z zadań) padł na „Odyseję”. (Dla zainteresowanych, zrecenzowałem ją po angielsku o tutaj).

Jednakże wiele z moich planów, mniej lub bardziej dalekosiężnych, spaliło na panewce w lutym. Zupełnie niespodziewanie zostałem postawiony w dość nieprzyjemnej sytuacji i, bez niepotrzebnego zagłębiania się w szczegóły, zrobiło mi się trochę gorąco. Ostatecznie wszystko zakończyło się szczęśliwie, ale niesmak pozostał. Nauczka również. Zaspałem, zrobiłem się wygodnicki i nie byłem przygotowany na taki obrót spraw.

Na przełomie kwietnia i maja wybraliśmy się na wcześniejsze wakacje na Cypr. Początkowo pogoda nas nie rozpieszczała (bardzo silny wiatr, przelotne opady i temperatura zbyt niska na kąpiel), ale dzięki temu pozwiedzaliśmy trochę centrum Pafos. Po paru dniach się rozpogodziło i przystąpiliśmy do zakrojonego na szeroką skalę wypoczynku (głównie siedzieliśmy w wodzie lub w jej pobliżu 😜).

Pod koniec czerwca polecieliśmy razem z Kejt na parę dni do Madrytu. Nie bez powodu — na koncert BTS! Byliśmy w drugi dzień ich występu na Metropolitano i bawiliśmy się przednio! Parę rzeczy z logistycznego punktu widzenia mogło kliknąć deczko lepiej, ale pomijając ten aspekt, cały wyjazd był super. Pojechaliśmy tam z dwójką znajomych, z którymi pewnego dnia wylądowaliśmy w barze Bodegas Melibea — klimat tego miejsca był nieziemski, jeden z najlepszych momentów całego wyjazdu, gorąco polecam!

Jednym z powodów, dla których zdecydowaliśmy się na wcześniejszy wypad na wakacje było to, że Kejt na początku września zaplanowała wypad z koleżankami do Korei Południowej na trzy tygodnie. Początek września oznaczał, że będę miał trochę na głowie — dzieciaki i wszystko co się z nimi wiąże + robota na deser. Jednym ze sposobów, żeby sobie z tym poradzić, była przygotowana² niespodzianka dla dzieciaków: Nintendo Switch 2! Gdy wstawiłem Kejt do taksówki, przygotowałem na stole cały zestaw, więc kiedy dzieciaki wstały, nie myślały o tym, że nie ma mamy, tylko zajęły się eksplorowaniem Mario Kart World i Donkey Kong Bananzy!

Muzyka

Aby tradycji stało się zadość, część muzyczna. Nie tak dawno temu sięgnąłem po Dylana i jego występ w Manchestrze ‘66³ zrobił na mnie ogromne wrażenie. Tak, to tam, gdzie ktoś z publiki krzyknął „Judasz!”, na co Dylan odparł „Nie wierzę ci. Jesteś kłamcą” i dodał do swojej kapeli: „zagrajmy, kurwa, głośno!”. No i zagrali, naprawdę, kurwa, głośno! To była jego pierwsza trasa koncertowa, kiedy zaczął się przekształcać z artysty folkowego w gwiazdę rocka. Częścią tej przemiany było porzucenie gitary akustycznej na rzecz gitary elektrycznej.⁴ Nie wszystkim fanom się to spodobało.

Oprócz tego sięgnąłem w końcu w sposób właściwy do dorobku The Who. Przesłuchałem ich miażdżący występ w Rock and Roll Circus Stonesów — wspomniałem już kiedyś o tym wydarzeniu przy okazji kapeli Dirty Mac. Who zagrali tam „A Quick One”, którym w zasadzie pozamiatali całe show. Nie zdziwiłbym się, gdyby jednym z powodów, dla których taśmy z nagraniami „zaginęły” (na prawie 30 lat) było to, że wgnietli konkurencję w ziemię. Sam utwór natychmiast skojarzył mi się z Green Dayem — „Jesus of Suburbia” i „Homecoming” czerpały z „Quick One” (i nie tylko) garściami. Po tym było już z górki — Live at Leeds, Woodstock i parę innych występów na żywca utwierdziły mnie w przekonaniu, że stanowczo zbyt długo zwlekałem z lepszym poznaniem ich muzyki.

Reszta na przemian: BTS, Godsmack, całkiem spora dawka Pearl Jamu, Alice in Chains, Green Day, Foo Fighters, The Beatles, The Kinks i więcej…