Pro(szę Cię…)krastynacja Nie pisałem już od tak dawna, że czuję się niemal winny patrząc na pustkę przed oczami. Swoją drogą, tryb pełnoekranowego pisania w WordPressie naprawdę pozwala skupić całą uwagę na zadaniu głównym tego wieczoru – pisaniu. “Po prostu pisz” u dołu też jest zachęcające. Pomaga. Od tego w sumie chciałem też zacząć. Od pewnego czasu, nie wiem od jak dawna, ukuty został nowy mem, zwany powszechnie prokrastynacją. Nagle okazało się, że ¾ ludzkości, które ma to szczęście, że jest w posiadaniu dostępu do Internetu, woli sadzić sztuczną marchewkę w kretyńskiej, odmóżdżającej grze, której zadaniem nie jest rozrywka jako taka (naprawdę nie wierzę, że dla kogoś to może być “rozrywające”), tylko ohydny, ordynarny marketingowy sposób na przyklejenie człowieka do monitora i zmuszanie go do oglądania reklam. Problem jednak rozrósł się do olbrzymich rozmiarów i w końcu dotarł do punktu, w którym zaczęło mnie to deczko uwierać. ...

Kiedy w maju 2005 roku publikowałem pierwszy wpis na HB, miał być pewnym rodzajem zapisków mniej lub bardziej technicznych. Z czasem zmieniały się realia i zmieniałem się sam, a wraz ze mną blog i idea jego prowadzenia. Ewoluował, dojrzewał, aż wreszcie przybrał pewną ustaloną formę ze swoimi zwyczajami, upodobaniami i dziwactwami. Poniekąd stał się bytem ponad mnie samego (jako że przestałem być jedynym prowadzącym oraz pomysłodawcą wpisów), nie zatracając przy tym nic ze swojego charakteru — mniej lub bardziej zabawnego, obracającego się w dość określonej tematyce. Był też dla mnie swego rodzaju odskocznią od rzeczywistości, gdzie mogłem podzielić się odkryciami, wiedzą i przemyśleniami. Ale… Skąd ten czas przeszły? ...

Zgodnie z zapowiedziami w części pierwszej i części drugiej serii, dzisiaj poruszę temat instalacji i konfiguracji alternatywnego serwera HTTP — nginx. Dlaczego akurat tego? Ano, głównie przez wzgląd na jego lekkość i prędkość działania, a także prostotę konfiguracji. Przy okazji, nie wykluczam wpisów aneksowych, w których poruszę parę dodatkowych kwestii, jak np. serwer VCS git obok serwera HTTP (na przykładzie nginx), instalacja, konfiguracja i użytkowanie narzędzi do monitorowania typu nmon i/lub icinga (dawniej nagios) etc. Instalacja serwera HTTP nginx oraz PHP5 Polecam instalację pakietu nginx-full, który dostarcza wiele przydatnych modułów. Tym, którzy wolą jednak zachować umiar, zwracam uwagę na pakiet nginx-light. Standardowym meta-pakietem jest po prostu nginx. Użytkownikom stabilnej gałęzi polecam nieoficjalne repozytorium Dotdeb — można tam znaleźć wiele dużo aktualniejszych wersji oprogramowania serwerowego. ...

W sobotę, 4 czerwca, przed IFP we Wrocławiu Kasia powiedziała „tak".

Mój pracodawca umożliwia korzystanie z otwartych rozwiązań. Dostarcza też niezbędne oprogramowanie, ba!, dla popularniejszych dystrybucji są nawet repozytoria pakietów i podręczniki. Postanowiłem to przetestować i zmniejszyłem partycję z Windowsem do ~80G (cały dysk ma ~320G), aby resztę przeznaczyć na Debiana. Ze względów bezpieczeństwa (służbowy laptop) musiałem użyć LUKS-a, oczywistym wobec tego stał się dla mnie wybór LVM-a. Podział partycji prezentował się tak: /dev/sda1 -- Windows XP, NTFS, ~80G /dev/sda2 -- /boot, ext2, ~512M /dev/sda5 -- szyfrowany LUKS-em LVM |--/root, ext4, ~10G |--swap, ~4G |--/home, ext4, ~226G Działało i wszystko było dobrze, tyle tylko, że w końcu postanowiłem przenieść się całkiem na Linuksa i używać Windowsa (kiedy/jeśli będzie potrzebny) w wirtualnej maszynie (pracodawca udostępnia gotowy obraz KVM). Rzecz w tym, że mogę mieć tylko jedną licencję. Zresztą, nawet pomijając to, ostatnie zmiany w polityce bezpieczeństwa firmy dopuszczają tylko dwie możliwości1 — żadna z nich nie zakłada i nie umożliwia dual-boota. Postanowiłem wobec tego usunąć partycję z Windowsem, a ~80G zwolnionego miejsca przeznaczyć na poszerzenie roota do ~20G i wpasowania reszty na /home. ...

Niemal trzy lata temu popełniłem wpis traktujący o telefonie SE K550i. W międzyczasie w tym względzie wydarzyło się wiele, między innymi zdążyłem zamienić telefon na wyższy model, W880i. W tamtym czasie były to całkiem niezłe maszynki, choć daleko im było do najwyższych modeli1. SE mają to do siebie, że są skonstruowane dość prosto — nazwałbym to systemem puzzle’owym — rozkręcając telefon, można w zasadzie wymienić każdą część. W ten sposób W880i służył mi naprawdę długo: wymieniłem mu obudowę, baterię, płytkę karty sim, w późniejszym czasie również wyświetlacz2. Kiedy zaczął mi padać drugi wyświetlacz, stwierdziłem, że dalsze inwestowanie w ten telefon mija się już z celem. W pewnym momencie przestał być już używalny i ostatecznie wylądowałem na SE… W200i. Postanowiłem rozejrzeć się za czymś nowym, mając przy tym niespecjalnie wygórowane oczekiwania: Android. Ostatecznie wybór padł na Samsunga Galaxy 3. ...

Każdy naród ma swoje fobie i zboczenia. Mogą się one różnie objawiać (np. angielska flegma, niemiecki ład i porządek), inne mogą być nawet do siebie podobne (np. laickość Francji i laicyzacja Hiszpanii). Ogólna zasada dotyczy jednak każdego państwa. Polacy też mają swoją fobię i to posuniętą do granic zdrowego rozsądku. Jest nią, rzecz jasna, martyrologia. I był to poważny problem bo, co prawda, jakieś tragiczne wydarzenia miały miejsce od czasu do czasu, ale wszystkie były za małe, żeby można było się zbiorowo onanizować. Aż do 10.041 ubiegłego roku, kiedy Polacy wreszcie dostali to, na co czekali od tylu lat! W końcu wydarzyło się coś tak tragicznego, że można było pokazać światu nasze umęczone oblicze i zacząć użalać się nad swoim jestestwem w rytm samouderzeń batem po plecach. „Tylko spójrzcie, jacy jesteśmy biedni! Najzajebistszy prezydent w dziejach naszego gatunku zginął! I to nie byle jak, tragicznie!" Reszta narodów, generalnie, miała to w dupie, ale Polacy mogli wreszcie przystąpić do zbiorowej masturbacji. Ta masturbacja zakończyła się niesmacznym zakończeniem na twarzy Wawelu, a pewni ludzie nie przestali robić sobie dobrze po dziś dzień. I między innymi o tym będzie dzisiejsze „Nie wierzę…" ...

Po rewelacyjnym debiucie nowej serii od Bioware, jakim był Dragon Age: Początek, oraz późniejszej kontynuacji, jaką był Dragon Age: Przebudzenie,1 przyszedł czas na Dragon Age II. Nęceni trailerami i plotkami z Wikipedii, oczekiwaliśmy go z… mieszanymi uczuciami. Już pierwsze informacje były nieco dziwne, przynajmniej jeśli chodzi o grę RPG — brak możliwości wyboru rasy oraz z góry ustalone pochodzenie, które determinuje taki sam początek gry, niezależnie od profesji. Z drugiej jednak strony ulepszony silnik oraz system walki. Takie właśnie jest DAII — niejednoznaczne. ...

Kiedy byłem młodszy, bardzo mocno wierzyłem w legendy. W zasadzie, jako dziecko, każdy dorosły, o którym usłyszałem jakąś opowieść, stawał się dla mnie kimś w rodzaju postaci legendarnej. Nie chodziło jednak o bajki, jak o Smoku Wawelskim, nie, często były to zwykłe historie zwykłych ludzi. Z biegiem lat zacząłem dostrzegać, że wszystkie te postaci, to ludzie z krwi i kości, a wszystkie te legendy, to po prostu koleje ich losu. Nic nadzwyczajnego, ot, życie. ...

Jako że nieustannie dziwię się otaczającej mnie rzeczywistości, ocieram serię „Nie wierzę…" z kurzu. Do poprzedniej części, opublikowanej ~7 miesięcy temu, Irtomek zostawił mi taki komentarz: A dlaczego tak interesują cię takie tematy ? Skoro jesteś ateistą – zostaw kościół w spokoju. Jeżeli nie zostawiasz kościoła w spokoju, to wykazujesz że jesteś wierzący – bo wierzysz w swoje przekonania. Ta walka kościół-ateiści to to samo co walka mężczyźni-kobiety. Do niczego nie doprowadza. ...