Od czasu wydania IV mijają cztery lata. Fani Godsmacka nie zostali pozostawieni sami sobie — w 2007 pojawiła się kompilacja Good Times, Bad Times… Ten Years of Godsmack aż wreszcie w 2009 roku wydany zostaje singiel Whiskey Hangover, który zapowiada rozpoczęcie prac nad nowym albumem. The Oracle pojawia się w maju 2010 roku i jest promowane singlem „Cryin’ Like a Bitch". Album liczy 10 utworów, najmniej w historii albumów Godsmacka,1 ale ilość nie miała dla mnie większego znaczenia. Po przesłuchaniu „IV" byłem bardzo zawiedziony — niewiele utworów przypadło mi do gustu, miejscami się dłużyło i generalnie płyta mi się nie podobała. Zapowiadający rozpoczęcie prac na „The Oracle" singiel „Whiskey Hangover" był dobry, ale miałem pewne obawy, że będzie jedynym utworem, który naprawdę przypadnie mi do gustu, a do tego nawet nie znajdzie się na płycie.2 ...

To książka, po którą sięgnąłem jeszcze w ubiegłym roku, przy okazji wakacji w Hiszpanii. Jakimś jednak nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, będąc na wakacjach jej nie ukończyłem, a później nie mogłem przedłużyć jej wypożyczenia. Zaczął się rok akademicki, zajęcia, inne sprawy i o samej książce zapomniałem. Aż w końcu, niemal rok po tym, jak po nią sięgnąłem, natknąłem się na nią w bibliotece i nie oparłem pokusie wypożyczenia. Z początku musiałem przypomnieć sobie miejsce, na którym skończyłem oraz wiadomości, jakie były tam zawarte, więc szło opornie, ale kiedy przez to przebrnąłem, reszta poszła jak z płatka. ...

Czytając „Rzeźnię numer pięć" po raz pierwszy spotkałem się z twórczością Kurta Vonneguta i był to jednocześnie moment, w którym całkowicie się nią (tą twórczością) zachwyciłem. Później było już z górki: „Śniadanie mistrzów" i „Kocia kołyska". Wszystkie trzy książki w nieco ponad miesiąc. Jednak od tamtego czasu, chyba odrobinę zachłyśnięty, nie sięgałem po jego powieści. Chyba potrzebowałem po za szybko zaaplikowanej dawce odpocząć. Tak też zrobiłem, ale niedawno natknąłem się na jego twórczość w bibliotece i postanowiłem sięgnąć. ...

Poczułem lekkie zmęczenie czytając kolejną książkę popularnonaukową i potrzebowałem od tego odpocząć.1 Między innymi dlatego sięgnąłem po Sherlocka Holmesa, Kurta Vonneguta2 i, polecanego mi gorąco przez Katie, Johna Irvinga, a konkretniej po „Regulamin tłoczni win". Miałem to zrobić już dużo wcześniej, ale dopiero chęć przeczytania „zwykłej" powieści zmobilizowała mnie do sięgnięcia po nią. Z całą pewnością nie jest to ostatnia książka Johna Irvinga, jaką przeczytałem — o nie, zbyt dobrze się bawiłem w trakcie lektury! (: ...

W telewizji, radiu i internecie wrze, prasa rozpisuje się na prawo i lewo o tym, co dzieje się w Warszawie przed pałacem prezydenckim. Przyglądałem się temu z przymrużeniem oka i pomimo motywowania przez moją dziewczynę do napisania czegoś na ten temat od razu, odpuściłem. Poczytałem, co w tej kwestii mają do powiedzenia moi znajomi blogerzy,1 np. CoSTa w „Niewierzącym w państwie wyznaniowym", czy Waltharius w „Pułapce uczuć religijnych". Generalnie zgadzam się z tym, co zostało tam napisane, bo trudno byłoby mi się nie zgodzić, biorąc pod uwagę, że jesteśmy ateistami. To nie spojrzenie osób niewierzących na tę sprawę jest ciekawy. Bardziej interesujące są uwagi ludzi należących do tej samej wspólnoty wyznaniowej, co obrońcy krzyża.2 Np.: ...

Mija mniej więcej 10 lat od chwili, kiedy zaczęłam marnować mój cenny czas przy tej serii gier. Ale to mój czas i odczepcie się ;) Mam prawo go marnować, jeśli zechcę! Dokładnie wtedy przeżywałam fascynację Tomb Raiderem II, kiedy zapoznałam się z grą, jakiej jeszcze nie było. Ten symulator życia spełnił moje dziecięce marzenie o domku dla lalek, w którym lalki są niemal żywe… albo lepiej powiedzieć… interaktywne. Nie będę się rozwodziła nad kolejnymi odsłonami gry The Sims, bo nie o to chodzi w tej recenzji. Zresztą, byłby to wtedy mocno spóźniony tekst. Moim celem jest przybliżenie The Sims 3, a w szczególności jej ostatniego rozszerzenia — The Sims 3: Kariera. ...

W zasadzie tytuł jest nieco tendencyjny, bo Sezena trudno jest nazwać pełnoprawnym menedżerem plików.1 To bardziej „szukacz" ostatnio używanych plików działający w ścisłej współpracy ze znakomitym narzędziem, jakim jest Zeitgeist. Tyle że ta współpraca jest nieco inna niż w przypadku takiego np. GNOME Activity Journal, który do działania wymaga samego Zeitgeista, będąc po prostu jego graficzną nakładką. Sezen, podobnie jak np. ostatnie wersje niestabilne awn-extras2 współpracujące z Zeitgeist, wymaga biblioteki dostępowej — libzeitgeist. Instalacja libzeitgeist Bibliotekę można sobie pobrać, skompilować i zainstalować samemu, ale nie od tego przecież są repozytoria i pakiety w Debianie. Rzecz w tym, że libzeitgeist w oficjalnych repozytoriach jeszcze nie ma, można natomiast zdobyć go dodając wpis z moim PPA: ...

Niemal trzy miesiące temu Łukasz zwrócił się do mnie z następującą prośbą: cześć, może napisałbyś coś na swoim blogu o tym jak według Ciebie powinno się mieć partycje ustalone i jak Ty masz itp? dzięki. Przyznam się uczciwie, że trafił akurat na czas, w którym dość intensywnie przymierzałem się do napisania dłuższego tekstu na ten temat. Otóż sam tekst jeszcze nie powstał, jednakże temat i pomysł jest aktualny, ale zwlekałem już i tak stanowczo zbyt długo z odpowiedzią, więc postanowiłem napisać ją w wersji krótszej i obiecać, że wersja rozszerzona się pojawi1. Zacznę od tego, jaką konfigurację mam od pewnego czasu sam, na jakie problemy się natknąłem w czasie, kiedy ją tworzyłem i co teraz zrobiłbym inaczej, gdybym miał taką możliwość. ...

Może jestem w błędzie, a może za mało szukałem, ale zdaje się, że Polska jest jedynym krajem, w którym partia prawicowa jest w opozycji do… partii prawicowej. Ja wiem, ja rozumiem, ja pamiętam, że Jarosław Kaczyński jest jednostką aspołeczną, ale mimo wszystko — obie partie stoją po jednej stronie i niemożliwość dogadania się ze sobą jest… no, taka polska! Problem w tym, że bardzo często, kiedy wypowiadam swoje poglądy polityczne na głos — a nie robię tego zbyt często ze względu na umiłowanie życia — jestem rozumiany opacznie. Prawdopodobnie nie zwróciłbym na to w ogóle uwagi, ale przytrafiło mi się to kilka razy, więc gwoli sprostowania zdecydowałem się popełnić ten wpis. Co też robię. ...

Oscar Wilde to postać absolutnie nieprawdopodobna. Samo jego życie mogło swobodnie posłużyć za scenariusz do filmu.1 Zdaje się, że nie było drugiego takiego, jak on i w takim stylu krytykującego przywary i hipokryzję ówczesnego społeczeństwa. Do dziś jego powieść, dramaty i zbiory aforyzmów cieszą się wielką popularnością i rzadko kiedy straciły na aktualności — sporo z nich można znaleźć na Wikicytatach. Większość2 jego dzieł jest dostępna w oryginale on-line — choćby tutaj. Zastanawiam się nieraz, czy w dzisiejszych czasach odnalazłby się lepiej? ...