Książka on Hadret's.Blog

Zmierzch - Stephenie Meyer

Sun, 07 Nov 2010 00:00:00 +0000

Strzeżcie się!…

Nie (ostatnio bardzo trendy) wampirów jednak, lecz książek napisanych przez Stephenie Meyer. Mam tu szczególnie na uwadze sagę Zmierzch, w której skład wchodzą części: Zmierzch, Księżyc w Nowiu, Zaćmienie, Przed świtem. Sama w to nie wierzę, ale przeczytałam trzy z nich (ominęłam sobie część Zaćmienie, bynajmniej nie z powodu rozentuzjazmowanego zniecierpliwienia).

Nie jest to proza, po której dostaje się intelektualnej zadyszki. Jest to raczej odpowiednik książkowego popcornu, który przegryza się tylko i połyka. Trzeba jedynie uważać, żeby nie stanęło w gardle, czego następstwem będzie nieprzyjemna zgaga.

Trzeci szympans - Jared Diamond

Sun, 22 Aug 2010 00:00:00 +0000

To książka, po którą sięgnąłem jeszcze w ubiegłym roku, przy okazji wakacji w Hiszpanii. Jakimś jednak nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, będąc na wakacjach jej nie ukończyłem, a później nie mogłem przedłużyć jej wypożyczenia. Zaczął się rok akademicki, zajęcia, inne sprawy i o samej książce zapomniałem. Aż w końcu, niemal rok po tym, jak po nią sięgnąłem, natknąłem się na nią w bibliotece i nie oparłem pokusie wypożyczenia. Z początku musiałem przypomnieć sobie miejsce, na którym skończyłem oraz wiadomości, jakie były tam zawarte, więc szło opornie, ale kiedy przez to przebrnąłem, reszta poszła jak z płatka.

WaMPETERY, FOMa i GRaNFaLONY - Kurt Vonnegut

Sun, 15 Aug 2010 00:00:00 +0000

Czytając „Rzeźnię numer pięć" po raz pierwszy spotkałem się z twórczością Kurta Vonneguta i był to jednocześnie moment, w którym całkowicie się nią (tą twórczością) zachwyciłem. Później było już z górki: „Śniadanie mistrzów" i „Kocia kołyska". Wszystkie trzy książki w nieco ponad miesiąc. Jednak od tamtego czasu, chyba odrobinę zachłyśnięty, nie sięgałem po jego powieści. Chyba potrzebowałem po za szybko zaaplikowanej dawce odpocząć. Tak też zrobiłem, ale niedawno natknąłem się na jego twórczość w bibliotece i postanowiłem sięgnąć.

Regulamin tłoczni win - John Irving

Sun, 08 Aug 2010 00:00:00 +0000

Poczułem lekkie zmęczenie czytając kolejną książkę popularnonaukową i potrzebowałem od tego odpocząć.¹ Między innymi dlatego sięgnąłem po Sherlocka Holmesa, Kurta Vonneguta² i, polecanego mi gorąco przez Katie, Johna Irvinga, a konkretniej po „Regulamin tłoczni win". Miałem to zrobić już dużo wcześniej, ale dopiero chęć przeczytania „zwykłej" powieści zmobilizowała mnie do sięgnięcia po nią. Z całą pewnością nie jest to ostatnia książka Johna Irvinga, jaką przeczytałem — o nie, zbyt dobrze się bawiłem w trakcie lektury! (:

Portret Doriana Graya - Oscar Wilde

Sun, 13 Jun 2010 00:00:00 +0000

Oscar Wilde to postać absolutnie nieprawdopodobna. Samo jego życie mogło swobodnie posłużyć za scenariusz do filmu.¹ Zdaje się, że nie było drugiego takiego, jak on i w takim stylu krytykującego przywary i hipokryzję ówczesnego społeczeństwa. Do dziś jego powieść, dramaty i zbiory aforyzmów cieszą się wielką popularnością i rzadko kiedy straciły na aktualności — sporo z nich można znaleźć na Wikicytatach. Większość² jego dzieł jest dostępna w oryginale on-line — choćby tutaj. Zastanawiam się nieraz, czy w dzisiejszych czasach odnalazłby się lepiej?

Rozplatanie tęczy - Richard Dawkins

Sun, 02 May 2010 00:00:00 +0000

Richarda Dawkinsa, jednego z największych intelektualistów naszej epoki, nikomu przedstawiać chyba nie trzeba. Mam nadzieję. W tej książce poznajemy go jako jeszcze większego pasjonata, idealistę, a przede wszystkim jako fascynującą postać.

Sięgając po nią spodziewałam się kolejnej ciekawej lektury na temat ewolucji, ciekawostek ze świata fauny i flory. Oczywiście nie brakuje i tego, jednak cel tej książki jest zgoła inny. W dwunastu rozdziałach autor wyjaśnia nam swoją filozofię… życia, można by powiedzieć. Pisze o tym, dlaczego nie jest wyrachowanym, zimnym naukowcem nie potrafiącym docenić piękna przyrody, o tym, że dziwią go wzburzone reakcje na jego popularnonaukowe książki.

Sherlock Holmes - Sir Arthur Conan Doyle

Sun, 25 Apr 2010 00:00:00 +0000

Po obejrzeniu najnowszej ekranizacji (recenzja poniżej) przygód najsłynniejszego detektywa świata, nie mogłem się oprzeć pokusie przeczytania powieści na podstawie których powstał film. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wydawnictwo Rea opublikowało 640 stronicowy zbiór powieści i opowiadań Sherlock Holmes: dzienniki i przygody. Polecam uwadze, gdyż za rozsądną cenę można zdobyć Studium w szkarłacie, Znak czterech, Psa Baskerville’ów, Dolinę strachu oraz dwa zbiory opowiadań: Dziennki Sherlocka Holmesa i Ostatni ukłon.

Znak czasów robi swoje i naprawdę dziwnie czyta się fragmenty, w których doktor Watson opisuje, jak jego przyjaciel wstrzykuje sobie kokainę. Nic dziwnego, że przy obecnej politycznej poprawności tę kwestię pominięto w filmie. Nie zachowano też typowej dla Sherlocka niechęci wobec kobiet, przynajmniej nie wszystkich. Żywię też duże nadzieje na to, iż profesor Moriarty rozwinie skrzydła w następnej części filmu (jeśli ta powstanie, rzecz jasna). To właśnie on w opowiadaniu Ostatnia zagadka uśmiercił Sherlocka, przeciwnik jest więc godny.

Ewolucja jest faktem - Jerry A. Coyne

Sun, 28 Mar 2010 00:00:00 +0000

Temat teorii ewolucji przewija się przez mojego bloga dość często. Równie często budził pewne kontrowersje, w dużej mierze za sprawą zwolenników alternatywnych teorii, w których palce maczała jakaś nadprzyrodzona istota. Pozostaje tylko cieszyć się, że próby lobbowania przez kreacjonistów ich teorii pseudonaukowych są skutecznie odpierane przez naukowców. Choć zdawać by się mogło, że w dzisiejszych czasach teoria ewolucji potrafi obronić się sama, to jednak zrozumienie jej elegancji nie wszystkim przychodzi z równą łatwością.

Darwin. O powstawaniu gatunków: biografia - Janet Browne

Sun, 07 Feb 2010 00:00:00 +0000

Autorką recenzji jest Katie¹ (:

Hmm. Książkę tę dostałam na zeszłe osiemnaste urodziny od Filipa (a jakże!). Zdziwił mnie on bardzo, bo ani jej nie czytałam, ani o niej nie słyszałam. Autorka też dotychczas była mi nieznana. Przeczytałam jednak to dziełko, żeby sprawić Filipowi przyjemność ;)

Janet Browne jest, jak dowiadujemy się z informacji podanych z tyłu książki, profesorem Wellcome Trust Centre for the History of Medicine na University College London.² Napisała też o wiele obszerniejszą niż ta, którą teraz przedstawię, biografię Karola Darwina — „Voyaging" z 1995 r. oraz „The Power of Place" z 2002 r. Wielka szkoda, że to dwutomowe dzieło nie zostało (jeszcze?) wydane w Polsce. Ta sympatyczna z twarzy pani specjalizuje się przede wszystkim w historii naturalnej i rozwoju biologii ewolucyjnej od XVII do XX wieku.

Shantaram - Gregory David Roberts

Sun, 24 Jan 2010 00:00:00 +0000

Po przeczytaniu tej książki długo nie mogłem sięgnąć po żadną inną. Wydawały mi się jakoś mniej istotne, mniej porywające, mniej prawdziwe. „Shantaram" całkowicie mnie porwał, czytałem z zapartym tchem i z każdą kartką zdawałem sobie sprawę, że już nigdy nie będę czytał tego po raz pierwszy. Trzeba też dodać, że znakomite jest polskie tłumaczenie, na szczególne zaś wyróżnienie zasługują dialogi przyjaciela głównego bohatera — Prabakera. Nie sposób też nie wspomnieć o zupełnie innym spojrzeniu na slumsy i życie w nich.

Wzory kultury - Ruth Benedict

Sun, 17 Jan 2010 00:00:00 +0000

Tematyka antropologiczna stała się dla mnie wiedzą niezwykle interesująca. II rok moich studiów bardzo pomógł mi ją troszkę bardziej zgłębić, a to dzięki wykładom z Wprowadzenia do lingwistyki kulturowej (prowadzonym przez prof. Annę Dąbrowską) oraz w drugim semestrze wykładom i ćwiczeniom z WOK-u (wykład prowadzony był przez dra Rafała Augustyna, ćwiczenia zaś przez dra Milana Lesiaka). Śmiało mogę napisać, że były to najciekawsze zajęcia na studiach i bardzo żałuję, że żaden z tych dwóch przedmiotów nie jest kontynuowany na III roku.

Nonzero - Robert Wright

Mon, 23 Feb 2009 00:00:00 +0000

Logika ludzkiego przeznaczenia.

Tak, jak poprzednia czytana przeze mnie książka Roberta Wrighta,¹ „Moralne Zwierzę”, traktowała o psychologii ewolucyjnej w odniesieniu jednostkowym (na przykładzie Karola Darwina), a więc ograniczona do pojedynczego osobnika ludzkiego, tak „Nonzero" jest próbą przeniesienia ewolucji na… ludzką kulturę. W zasadzie — kultur, różnych i wielu. Próbą bardzo udaną, trzeba dodać. Jeśli jednak ktoś wyobraża sobie, że na piedestale ustawiona będzie kultura europejska i to ona służyła będzie za punkt odniesienia, ten srogo się zawiedzie.

Moralne zwierzę - Robert Wright

Tue, 06 Jan 2009 00:00:00 +0000

Pozwoliłem sobie uciąć podtytuł do polskiego wydania z tego względu, że książka de facto nie zadaje pytania Dlaczego jesteśmy tacy, a nie inni? Ona udziela na to pytanie odpowiedzi, owszem, ale w sposób bardziej wysublimowany i szerszy zakresem, jednak niebezpośrednio. Ale do rzeczy.

Robert Wright (obszerniej można o nim poczytać w języku angielskim) jest pracownikiem naukowym na Uniwersytecie w Pensylwanii, dziennikarzem i autorem książek popularnonaukowych. Jego książka Moralne zwierzę stała się światowym bestsellerem i była jedną z najpopularniejszych książek roku 1994. Dostępna również w języku polskim nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka. Niestety, obecnie do znalezienia niemal wyłącznie w bibliotekach i na aukcjach internetowych.

Traktat ateologiczny - Michel Onfray

Mon, 22 Sep 2008 00:00:00 +0000

Prawdą jest, że miałem swoich ateuszowskich wynurzeń w najbliższym czasie nie publikować, złożyło się jednak tak a nie inaczej, iż przeczytałem książkę Michela Onfray’a, którą gorąco polecał u siebie Brocha. W przeciwieństwie do Richarda Dawkinsa czy Christophera Hitchensa, Onfray jest zawodowym filozofem. Często spotykałem się z zarzutami kierowanymi do obydwu autorów, iż nie powinni podejmować tematu wiary, gdyż nie mają wystarczającej wiedzy z zakresu filozofii i etyki. Pomyślałem sobie, że jeśli temat ten zostanie podjęty przez filozofa, może narodzi się wspólna droga do dyskusji. Cóż się jednak okazuje?

Rzeka genów - Richard Dawkins

Sun, 07 Sep 2008 00:00:00 +0000

Richarda Dawkinsa stałym czytelnikom (i nie tylko im) przedstawiać nie muszę. Magazyn Prospect uznał go, obok Umberta Eco oraz Noama Chomsky’ego, jako najwybitniejszego współczesnego intelektualistę znanego szerokiej publiczności. Światową sławę (nie, jak chcieliby co poniektórzy, Bóg urojony) przyniosła mu publikacja Samolubnego genu (1976), a ugruntowały jego pozycję kolejne publikacje, m.in. Fenotyp rozszerzony (1982), Ślepy zegarmistrz (1986) oraz Rzeka genów (1995). Właśnie po wznowione wydanie tej ostatniej przytoczonej sięgnąłem niedawno i to jej recenzji poświęcony będzie ten wpis (:

bóg nie jest wielki - Christopher Hitchens

Thu, 07 Aug 2008 00:00:00 +0000

Ładnych kilka miesięcy wstecz (niemal rok) Brocha napisał u siebie o książce Christophera Hitchensa „bóg nie jest wielki". Zdawałem sobie sprawę, że po przeczytaniu (również wspomnianego u Brochy) „Boga urojonego" Richarda Dawkinsa i pojawiających się głosach sprzeciwu ludzi wierzących na tak zaprezentowany sposób „polemiki" (choć mnie osobiście ona wcale nie przeszkadzała, ale może dlatego, że jestem ateistą :)), będzie trzeba sięgnąć po jeszcze inne książki o podobnej tematyce aby uzupełnić wiedzę i poszerzyć horyzont postrzegania na różne możliwe spojrzenia, spostrzeżenia, a także życiowe doświadczenia autorów.

Nauka a kreacjonizm pod red. Johna Brockmana

Thu, 07 Aug 2008 00:00:00 +0000

John Brockman zaprosił znanych naukowców i intelektualistów o napisanie esejów na temat teorii ewolucji drogą doboru naturalnego oraz przedstawienie swojej opinii na temat teorii inteligentnego projektu (ang. Intelligent Design). Wśród współautorów warto wymienić m.in. Leonarda Susskinda, Daniela Dennetta, Nicholasa Humphrey’a, Richarda Dawkinsa, Lisę Randall (w sumie jest 16 esejów napisanych przez znanych i cenionych na całym świecie naukowców). W polskiej wersji językowej posłowiem, notabene znakomitym, ograniczonym do przedstawienia suchych faktów, cytowania wypowiedzi poszczególnych polityków etc. związanymi z wydarzeniami jesieni 2006 roku (tak, chodzi o wypowiedzi Macieja Giertycha i Mirosława Orzechowskiego na temat teorii ewolucji oraz późniejszych reakcjach społeczności naukowej na owe) opatrzył Piotr Szwajcer.

Wielki Marsz - Stephen King

Thu, 17 Jul 2008 00:00:00 +0000

Richard Bachman brzmi raczej nijako, ale kiedy dodaje się: to pseudonim Stephena Kinga, od razu zmienia się postać rzeczy. A przynajmniej można mieć taką nadzieję.
Podobno do napisania Wielkiego marszu inspiracją była rzeczywista sytuacja zaistniała w trakcie II wojny światowej, którą nazwano Marszem śmierci. Tyle, że przytoczony link odnosi się do innych wydarzeń. Pozwolę więc sobie przytoczyć, co zostało o tym wydarzeniu napisane w samej książce:

Chodzi o słynny Marsz Śmierci, czyli drogę, którą amerykańscy i filipińscy obrońcy półwyspu Bataan (Filipiny) odbyli pieszo przez wyspę Luzon do japońskiego obozu jenieckiego podczas drugiej wojny światowej (1942). Był to typowy marsz na wyczerpanie. Jeńcy, którzy nie mieli siły iść dalej, byli zabijani; olbrzymia część żołnierzy, którzy skapitulowali, zginęła po drodze. Prawdopodobnie to właśnie wydarzenie było bezpośrednią inspiracją do napisania przez Stephena Kinga tej powieści.

Życie Pi - Yann Martel

Tue, 15 Jul 2008 00:00:00 +0000

Kto to jest Yann Martel? Co ma oznaczać ten tytuł? Życie Pi? To jedna z tych książek, która może i wpadłaby jakoś w moją rękę, ale z całą pewnością nie wypożyczyłbym jej. Nieznany autor, dziwny tytuł i taka sobie okładka. Wiem, wiem, książki nie ocenia się po okładce, ale to byłby tylko jeden z czynników. Byłby.
Złożyło się jednak, że mam dziewczynę, która tę książkę przeczytała i… wypożyczyła ją także dla mnie. Miło. Ba! Bardzo miło! Pozycja okazała się być prawdziwą bombą.

Martwa Strefa - Stephen King

Mon, 10 Mar 2008 00:00:00 +0000

Ferie, co prawda, nie trwały długo, ale coś nie coś sobie poczytałem. „Strefa Śmierci" / „Martwa Strefa" (spotykałem się z obydwoma tytułami, pozwolę więc sobie posługiwać się nimi naprzemiennie) trafiła w moje niecne ręce trochę przypadkowo – zainteresowałem się starą i wymiętoloną przez czas książką z dziwną, „podwójną" okładką (odsyłam do wydania I z 1993 r.) za 75.000 zł. Dość gruba, liczy sobie ok. 460 stron, została mi pożyczona przez my girlfriend. I dobrze się stało.

Hej! Co słychać? ;) (13)

Sun, 02 Mar 2008 00:00:00 +0000

W zasadzie kiedy trwała jeszcze sesja, nie zastanawiałem się nad tym, co też będę robił przez ferie. Nie miałem jakichś niewyobrażalnych planów, że skończę to i tamto, że zajmę się tym a tym, że wreszcie wezmę się za to a za to. Nie. Zupełnie nie. Skupiałem się na egzaminach i kiedy wreszcie całe zamieszanie się skończyło, a indeks wpakowałem do koszyczka w dziekanacie, odprężyłem się. Po prostu. Nadrobiłem zaległości filmowe (w brudnopisie wisi kolejna recka, a zakładam, że w najbliższym czasie może pojawić się ich jeszcze parę), poczytałem książki (tym razem nie obowiązkowe lektury, a dla przyjemności/rekreacji/zabawy/i tak dalej), poświęciłem czas dziewczynie (patrz niżej) i takie tam. Standard, jednym słowem. Wiadomo.

Buszujący w zbożu - J. D. Salinger

Thu, 28 Feb 2008 00:00:00 +0000

„Buszujący w zbożu" była książką, po którą chciałem sięgnąć już bardzo dawno temu. Nie dlatego, że słyszałem o J. D. Salingerze albo też przeczytałem któreś z jego wcześniejszych (tudzież późniejszych) dziełek albo że dowiedziałem się o nim w szkole (choć teraz, zdaje mi się że od kogoś to niedawno usłyszałem, jest to lekturą – informacja do potwierdzenia przez kogoś aktualnie uczącego się, zakładam, w gimnazjum lub liceum). Nie. Książka ta urosła do rangi niemalże kultowego dzieła, z którym po prostu winno się zapoznać. Tak jak powinno się znać „Rzeźnię numer pięć[..." Kurta Vonneguta.

Bóg urojony - Richard Dawkins

Sun, 24 Feb 2008 00:00:00 +0000

Jak powszechnie wiadomo, jestem ateistą. Długi, długi czas wychodziłem z założenia, że nikogo nie powinno interesować w co wierzę lub nie, a i ja nie będę pakował swojego wielkiego nochala w czyjąś wiarę. Czasami czułem się nawet lekko zażenowany (szczególnie przy jakichś uroczystościach, jak np. ślub), że nie wierzę, że nie znam tych wszystkich śmiesznych religijnych obrządków, że nie umiem się przeżegnać, że z Biblią miałem do czynienia po raz pierwszy w szkole, przy analizie jej fragmentów (a już bardziej konkretniej całkiem niedawno, już na studiach) i tak dalej. Nie będę się tu rozczulał, ale nie zawsze było łatwo wytłumaczyć komuś, że się nie wierzy i że w kościele było się dwa, czy trzy razy w swoim życiu.

Hej! Co słychać? ;) (12)

Sat, 09 Feb 2008 00:00:00 +0000

Ostatnie Hej! Co słychać? ;) miało miejsce w listopadzie. Tak, 2007 roku. Przydałoby się więc trochę zaległości nadrobić. Po kolei.

Dopadła mnie sesja. Mam za sobą dwa egzaminy (oba do przodu) i przed sobą dwa następne (jeden prosty, drugi z własnej głupoty niezaliczony w „przed-terminie" [de facto w "przed-sesji", ale nvm]). Najważniejsze, że do przodu i z perspektywami na dalszy ciąg (:

Jak wiadomo, czas sesji raczej wysysa z człowieka resztki czasu (i nie tylko tego, mam wrażenie). Nie znaczy to jednak, że nastąpiła jakaś straszliwa stagnacja, a Hadret niczego innego nie robi tylko dłubie w książkach. C’mon, przecież nie po to się studiuje, ne? :P Z ciekawostek, wypadałoby mi się wytłumaczyć z tego. To drobny projekcik, który postanowiłem zrealizować w ramach „treningu" języka angielskiego, z którego lektoraty na poziomie BI-1 (kończąc studia ma to być BII-2) rozpoczynam w semestrze letnim. Z całą pewnością jest tam masa błędów etc. etc., ale chcę sobie pisać chociaż jedną notkę na dwa, trzy dni i obserwować, czy choć trochę się polepszam. W większości wpisy będą pokrywały się z tym blogiem, choć pewne odstępstwa od tej reguły wystąpić mogą.

O GTD słów kilka

Sat, 22 Dec 2007 00:00:00 +0000

Sztuka efektywności - David Allen

Może na wstępie parę słów o książce Sztuka efektywności (ang. Getting Things Done) Davida Allena. Ogólnie poradniki wszelkiego rodzaju nie są specjalnie pasjonującą lekturą. Nie inaczej było i tym razem, niestety. GTD nie jest fascynującym dziełem, trzymającym w napięciu, które czyta się w każdym miejscu, niezależnie od pory i samopoczucia. No i dobrze, bo nie do tego książka została napisana. Jednakże to, co już naprawdę mnie irytuje, to powtarzanie non-stop tego samego, jak jakąś mantrę. W ogóle, jak patrzę na to GTD w szerszy sposób, to zaczyna to przypominać jakiś kult, wyznanie, czy religię – daleko szukać nie trzeba: http://lifehacker.com/software/gtd/.
Cóż mogę rzec? Książka jak książka, ale w zasadzie niczego nowego się nie dowiedziałem, wiedza tajemna nie została odkryta, żaden sekret nie został zdradzony. Mowa o układaniu swoich rzeczy, prawidłowym(?) wypełnianiu swojego kalendarza, czy sprzątaniu w szafkach. Cóż.

Miłość ponad czasem - Audrey Niffenegger

Wed, 18 Jul 2007 00:00:00 +0000

“Poruszająca historia zwyczajnej miłości niezwyczajnych ludzi.”

Sam pomyślałem sobie z początku, że to jakieś cholerne romansidło dla kobiet w średnim wieku. Dodajmy do tego, kobiet sukcesu, kasiastych i którym do szczęścia brakuje już wyłącznie tej jedynej, niepowtarzalnej, bla bla bla, miłości. Serio, tak sobie myślałem, ale tylko do czasu, kiedy zacząłem czytać. Wtedy coś się stało. Coś dziwnego. Wciągnęło mnie (:

“Miłość ponad czasem” jest debiutem literackim profesor Columbia College Chicago Audrey Niffenegger. Debiutem cholernie udanym, należy dodać. Zanim napiszę coś więcej od siebie, pozwolę sobie wstawić taki cytat:

Dziewiąty Krąg - William R. Dantz

Fri, 13 Jul 2007 00:00:00 +0000

Rodman Philbrick jest mi całkiem obcym pisarzem. Nie znałem wcześniej żadnej z jego książek, a pierwszą która dostała się w moje niecne ręce stał się Dziewiąty Krąg (ang. Nine Levels Down). Wynika z tego, że to nie za dobrze, bowiem książka zarządziła. Ale niech no zacznę od początku.

Odnoszę ostatnimi czasy, nie wiem czy słuszne, wrażenie, iż największą bolączką autorów jako takich jest wcielanie się w rolę płci przeciwnej. Pomyślałbym sobie, że to normalna sprawa, gdyby nie Dolores Claiborne Stephena Kinga.

Księga Imion - Jill Gregory, Karen Tintori

Wed, 11 Jul 2007 00:00:00 +0000

Aby pokrótce nawiązać do tego, o czym też ta książka jest, pozwolę sobie zacytować tył okładki, który brzmi tak:

Zabili piętnastu i wybuchł Wezuwiusz. Zlikwidowali dwudziestu, a Czarna Śmierć zmiotła blisko połowę mieszkańców Europy. Wyeliminowali osiemnastu, co dało początek Inkwizycji. Pozbyli się dwunastu, a Żółta Rzeka w Chinach wystąpiła z brzegów. Zamordowali trzydziestu, a naziści napadli na Polskę. Teraz jednak są bliżej osiągnięcia celu niż kiedykolwiek w przeszłości.

To plus zachwyt po jej przeczytaniu mojej znajomej zaintrygowały mnie. Książka polecana była jako coś równie, jeśli nawet nie bardziej!, interesującego jak Kod Leosia. Jeśli chodzi o poruszaną tematykę, rzeczywiście, można doszukiwać się pewnego podobieństwa. Jeśli chodzi o styl… No, cóż…

Historyk - Elizabeth Kostova

Tue, 10 Jul 2007 00:00:00 +0000

Jest to debiut literacki Elizabeth Kostovy, autorki całkowicie mi obcej, o której nie wiele można dowiedzieć się również w angielskiej Wikipedii. Historyk okazał się być best-sellerem, jak wnoszę, głównie ze względu na tematykę, jaką porusza (:

A porusza tematykę rzeczywiście interesującą, przykuwającą uwagę i zaciekawiającą niemal każdego. Chyba nie ma osoby, która nie słyszałaby o Vladzie Ţepeşie, zwanym również Vladem Palownikiem, czy Vladem III Draculą. Tak, tym Draculą. Tym samym. Wampiry etc. wciąż budą emocje, mimo że wielokrotnie usiłowano wytłumaczyć ludziom, że byli to najpewniej ludzie cierpiący na chorobę i to nie jedną, a kilka naraz. Dziwne.

Kocia Kołyska - Kurt Vonnegut

Wed, 30 May 2007 00:00:00 +0000

Po “Rzeźni Numer Pięć” oraz “Śniadaniu Mistrzów” nadszedł czas na ostatni w posiadanej przeze mnie mini-kolekcji książek Kurta Vonneguta tytuł – “Kocia Kołyska”.

To, co najbardziej porywające w książkach Vonneguta, to styl pisaniny. Czuć tam polot i lekkość pióra, jakiej próżno szukać w innych, mniej lub bardziej, ambitnych tworach. Takie lekkie czytadełko, po które można sięgnąć w każdej wolnej chwili. Jednak, gdyby ktoś zapytał mnie – “Więc jaka jest? Jaka jest ta książka?” – nie umiałbym odpowiedzieć. Ona jest… No jest, dziwna. Nawet bardzo dziwna.

Śniadanie Mistrzów - Kurt Vonnegut

Wed, 23 May 2007 00:00:00 +0000

Idąc za głosami przewijającymi się przez komentarze uprzednio przeczytanej przeze mnie książki tego autora – “Rzeźnia Numer Pięć” – sięgnąłem po “Śniadanie Mistrzów”. Napiszę to od razu na wstępie bo później może mi przejść. Moim skromnym zdaniem, słabsze od Rzeźni. Tyle, że w przypadku Vonneguta pojęcie słabsze, ma tutaj inny wymiar. W zasadzie, całą gammę innych wymiarów. I nie mówię tutaj o lustrach. Ani okularach przeciwsłonecznych. Czy martini – śniadanie mistrzów (:

Rzeźnia Numer Pięć - Kurt Vonnegut

Thu, 26 Apr 2007 00:00:00 +0000

Nie będę nawet próbował zgrywać ważniaka i przechwalać się na łamach swojego zakurzonego kąta w sieci, coby zacząć przykładowym zdaniem: “Najwybitniejszy autor…”. I tak dalej.

Jestem nędznym chłystkiem, który o Kurcie Vonnegucie dowiedział się w dniu jego śmierci, za sprawą wpisu Maćka. Dopiero teraz mogłem dostrzec wszystkie smaczki tego wpisu – od tytułu poczynając, a kończąc na ostatnim zdaniu – “Kurt Vonnegut nie żyje. Zdarza się”. Teraz wiem. I tak dalej.

Ostatni Pan i Władca - Philip K. Dick

Sun, 11 Mar 2007 00:00:00 +0000

“Ostatni Pan i Władca” (ang. “The Golden Man”) to zbiór 15 najlepszych opowiadań Philipa K. Dicka. Byłem pewien, że po przeczytaniu “Człowieka z wysokiego zamku”, “Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?” i “Ubiku”, jestem w stanie określić styl w jakim Dick pisał. Ha, ha, ha! ;D To zdumiewające w jak bardzo błędnym przekonaniu człowiek potrafi dumnie (tu w sensie pysznie) trwać. Tak, zapoznałem się z trzema pozycjami na krzyż i mogę gościa zaszufladkować, a co! I pewnie zostałby w swojej szufladzie, gdyby nie ten zbiór opowiadań.

Ubik - Philip K. Dick

Sun, 11 Feb 2007 00:00:00 +0000

Pozwolę sobie zacytować wydawnictwo Amber z 1990 roku:

Najlepsza książka Philipa K. Dicka [...]

Wiem, cytat nie powala długością, ale mówi praktycznie wszystko. Ciężko mi napisać, czy jest to najlepsza książka Dicka, z całą pewnością jednak, najambitniejsza. Cała wykreowana tam rzeczywistość jest złudna, zdradliwa, a przede wszystkim – fantastyczna. Motywy z cofaniem się czasu, rozpadem rzeczy materialnych i całkowitym młynem myślowym, wprowadzają w całkowity zamęt. W pewnym momencie straciłem całkowicie wątek, nie miałem pojęcia co się dzieje, dlaczego i jakim cudem. Nie zmieniło to jednak faktu, że książkę czyta się z zapartym tchem. Pojawiają się tam też takie smaczki, jak płatny sprzęt na monety – wyobraźnie sobie, że aby skorzystać z prysznica, musicie wrzucić złotówkę ;)

Czy androidy marzą o elektrycznych owcach? - Philip K. Dick

Tue, 23 Jan 2007 00:00:00 +0000

Z Philipem K. Dickiem po raz pierwszy miałem do czynienia w jego książce pt. “Człowiek z wysokiego zamku” (ang. “The Man in the High Castle”), w której przedstawił alternatywny bieg historii. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie i chciałem więcej, ale jakoś pechowo się złożyło, że nie miałem dostępu do jego twórczości. Całkiem niedawno w moje ręce dostało się kilka tytułów tegoż autora – wśród nich słynne “Czy androidy marzą o elektrycznych owcach?” (ang. “Do Androids Dream of Electric Sheep?”). Aby uzupełnić swoje braki, przy okazji obejrzałem film Ridleya Scotta “Blade Runner”, który został nakręcony na podstawie książki Philipa K. Dicka.

Mort - Terry Pratchett

Thu, 11 Jan 2007 00:00:00 +0000

Książki Terryego Pratchetta mają w sobie takie dziwne coś, co powoduje, że dławię się i duszę nad nimi, z bliżej niewyjaśnionych powodów. Jednym z nich rzecz jasna, domniemywam, jest poczucie humoru, jakie zostało w nich zastosowane. Terry miewa książki z serii Świata Dysku lepsze i gorsze. Zdarzyło mi się natknąć na jedną czy dwie, które nie wprawiły mnie w konwulsyjne drgawki. Można jednak uznać to za wyjątki potwierdzające regułę, czy jeśli ktoś woli meteorologię, anomalia.

Sekret Freuda - Jed Rubenfeld

Mon, 18 Dec 2006 00:00:00 +0000

Całkiem niedawno skończyłem książkę czytać. Cóż mogę rzec? Jak na debiut pana Jeda Rubenfelda jestem pełen podziwu. Przede wszystkim trzeba tutaj podkreślić czasy w jakich dzieje się akcja – Nowy Jork 1909 rok. Sama tematyka też chwytliwa, wszak Zygmunta Freuda wszyscy znają, a tu proszę, jeszcze jego sekret.

Czytało się lekko i przyjemnie, choć miejscami raziły przejścia i niejednolitość między akapitami. Podobnie jak niezbyt płynne zmiany 3 os. l.p. na 1 i odwrotnie. Akcja wartka, wyraziste charaktery, zaskakujące zwroty akcji, zdumiewające zakończenie. No i jeszcze do tego nazwisko detektywa – Littlemore, po prostu wymiata. W ogóle, była to chyba najbardziej udana postać w całej książce, przynajmniej moim zdaniem ;)