Hadret’s.Blog

Czaiłem się i czaiłem, aż w końcu dałem jej szansę. Nie będę rozpisywał się tutaj jakoś masakrycznie bo też nie testowałem jej specjalnie zawzięcie. Pobrałem sobie Fedora-7-Live-i686.torrent, wypaliłem na płytkę i zrebootowałem kompa. Pierwsza rzecz jaka mi się spodobała to możliwość wgrania zawartości płyty do pamięci - jedynym ograniczeniem jest jej ilość RAMu, musi być to 1+ GB. Jak dla mnie bomba, płytkę wgrałem do pamięci i wyjąłem z napędu. Fedorka zaczęła się bootować i po kilku sekundach ukazał się mym oczom GDM. User fedora, enter i już ładuje się GNOME 2.18. Monitor, karta graficzna, karta dźwiękowa, połączenie z internetem etc. - wszystko wykryte automagicznie. Chwilę poklikałem i, jako maniak na tym punkcie, muszę przyznać - Fedora świetnie wygląda. Nie chodzi tutaj o zastosowanie jakichś magicznych silników typu Murrine (oj nie, jest tam stary dobry (i szybki) Clearlooks), a bardziej o integralność. Artworki dla gruba, usplasha, gdma, splasha w GNOME, tapety na pulpicie etc. wszystko utrzymane jest w jednym klimacie. Co tam więcej? Yum zamulił kompa niemiłosiernie, ale można to wytłumaczyć zapchanym RAMem (niech będzie, wiadomo). Generalnie miało być krótko, więc nie będę się dalej rozwodził. Fedora Core 7 pozostawiła bardzo pozytywne wrażenie (;